Parang kailan lang may bali-balita na may nilulutong Noynoy-Binay tandem, hanggang sa nakita na sa mga stickers at flyers, ngayon may tv ads na. Hindi man magkasama sa isang ads ang pag promote ni Sen. Chiz sa dalawa alam naman ng lahat na may grupong tumutulak na panaluhin sila. Personal choice man ni Sen. Chiz to o may ibang dahilan, nasa panananaw pa rin natin kung mas epektibo bang manggaling sa magkaibang partido ang presidente at bise. Di naman isyu to kay Noynoy at Binay dahil parehas silang makikinabang, ang mas pinauusapan eh ang pag suporta ni Sen. Chiz sa kanila. Tingnan nyo kung ano ang reaksyon ng nakakapanood nito, "Uy! si Chiz..."
Kung supporter ka ni Sen. Chiz tulad ko malaki ang epekto nito, unang-una kaya ka nagiging supporter ng isang politician kasi naniniwala ka sa kakayahan at talino niya unless may iba ka pang dahilan. Pero kung ang sinuportahan niya eh sa tingin mo opposite nang kakayahan niya, susuportahan mo rin ba? Sa kabilang banda maaari ka rin namang maniwala sa paniniwala niya na ang kanidatong napupusuaan niya eh makakabuti rin tulad na paniniwala mo sa kanya. Di naman siguro siya lalantad as supporter kung alam niyang balang araw eh ito ang sisira sa kanya. Di rin naman biro ang pag iiendorso ng kapwa mo politician, nakataya kasi dito ang sarili mong pangalan at dignidad. Kahit papaano swerte rin ni Noynoy at Binay dahil sa dami ng supporter ni Sen. Chiz, malaki ang maitutulong nito sa kanila.
Sa simpleng mamamayan, ang malinaw lang naman na dahilan ay ang pagsuporta at pagmamahal nila sa yumaong Pres. Cory at ngayoy nagkakaisa para buuin ang pangarap ng dating pangulo sa ating bansa at lalong pag-ibayuhin ng mga bagong maglilingkuran. Pero sa pananaw ng mga kritiko at mga kalaban nila maaring magkaroon ng ibat-ibang anino ang pagkabuo ng Noynoy-Binay. Naapektuhan lang naman dito yung mga supporter ni Noynoy, Binay at Sen. Chiz pero sa iba na walang pakialam sa tatlong 'to, eh ano naman. Galing ba sila sa hirap, o para sa mahirap, kawawa naman yung mayayaman hindi in sa mga campaign quotes at taglines, sabagay meron namang marunong magpalipad ng eroplano don siguro pwede sila.
Kahit anong kulay pa ang manalo, medyo bata pa o matanda, maputi o maitim, marami pang buhok o malapit nang mawala, tuwid maglakad o iika-ika, matalino o medyo magaling, galing sa hirap o para sa mahirap, nawa'y maging iisa at mabuti ang hangarin nila para sa bayan. Bakit? di naman masama ang mangarap.
Wednesday, April 28, 2010
Sunday, April 18, 2010
Collegtional parang kay Bob
8 years ago naririnig ko na si Roberto "Bob" Ong (di ko pa rin alam kung totoong pangalan) sa mga kaibigan kong mahilig magbasa ng libro, at lately napaguusapan na naman namin siya dahil tuloy tuloy pa rin ang pag published niya ng bagong libro, may 8 libro na siya ngayon pero isa pa lang ang nababasa ko at ito yung unang-una pa. Para sa taong tulad ko na di mahilig magbasa ng libro eh napaka ginto ng oras para umubos ng 135 pages na babasahin sa isang upuan. Nagagawa ko lang to kapag interisado talaga ako sa gusto kong basahin, umpisa pa lang alam ko na kung tatamarin akong tapusin o hindi, kaya kung ang babasahin eh nasa huli lang ang climax ng story, malamang di ko matapos.
Pero nang nabasa ko ang "ABNKKBSNPLAko" masydo akong nakarelate sa kwento niya nung college and vocational life, kasi halos ganon na ganon ang nangyari din sakin, same feelings, same experience. Para sa mga di pa nakakabasa ng libro niya let me share this part. After I graduated high school di ko talaga alam kung ano ang kukunin kong course, pero dahil I have military cousins medyo naengganyo akong mag army, pero sa nipis ng katawan ko at that time parang isang bira palang sakin sa training bibigay na katawan ko. Kaya wala akong choice but to follow where my elder sister enter college, at dahil pasok ang average ko nung high school for Engineering, I took BSECE. Like Bob I tried my best para makapasa sa lahat ng subject pero habang tumatagal nawawala ang interest ko sa pag-aaral, di ko talaga alam ang reason kung bakit. Basta ang alam ko I have problems, my family have problems, at very stressfull ang layo ng bahay sa eskwelahan. Pero ang pinakamabigat na pasanin ko eh yung alam mong pinaghihirapan ng mga magulang mo ang pagpapa-aral sayo ngunit di mo masuklian ng sapat na kabayaran. Kaya tuloy naghanap na lang ako ng ibang pagkakalibangan like being a vocalist & guitarist in a college rock band, gusto ko sana maging katulad ni Eddie Vedder kaso malabo pa sa tubig kanal kaya pati indoor games like dart & table tennis natutunan ko. Sabay na dito ang pagkahilig sa alak at sigarilyo buti na lang maaga rin akong nahintong mag yosi, ikaw ba naman ang di makahinga minsang natutulog. Pero dumating ang point sumuko na ko sa pag-aaral, nagtataka tuloy ang mga classmates ko dahil di nila expected na yung minsang may angas sa class eh biglang sumurender. I remember my last exam before I quit eh naka perfect pa ko sa isang subject, parang nag paparamdam na wag ako sumuko pero hindi, panalo pa din ang damdamin. Nagtawag na ng pardino ang parents ko to encourage me to continue my college pero bigo sila. Don ko napansin na di lang matigas ang ulo ko pati na rin paniniwala ko.
Pero ayoko ko namang biguin ng 100% ang magulang ko kaya after 1 semester na pahinga, I decided to take a vocational course, para kahit papano may totoong diploma naman akong maibigay sa kanila. Yun nga lang tulad ng sabi ni Bob Ong, pag vocational ka laging may kadugtong na LANG! "Vocational Lang!" Masakit mang tanggapin pero ito talaga ang tingin ng maraming nakatataas na tao o may pinag-aralan sa mga vocational grads. At kung sakaling makatsamba ka namang makapsok sa isang malaking company na pinapasukan mo, madalas mapapako ka na lang sa posisyon na meron ka ngayon. May mga incident pa nga na dahil di ka pwedeng maging supervisor o manager dahil di ka college graduate according to HR kailangan pa nilang mag import o ma mag pirate ng ibang employee to be your boss. At ang masaklap nito kailangan mo pang i-train ang boss mo sa galawan ng trabaho nyo, @$!%^&* yun ang boss!
But as life goes natutunan ko na pwede ka rin naman palang humigit sa inaakala ng iba na pwedeng marating ng mga vocational grad, hindi dahil naka tsamba ka sa abroad (tabi-tabi po) kundi dahil may mga nagtiwala sa kakayahan mo. Kaya malaking puhunan ang pagkatao, pagiging tunay na kaibigan at pagiging totoo sa sarili. Kaya isa sa mga natutunan ko sa higher education life ko is, "always have an interest in whatever you want to achieve". At kung dumating ang oras na di ka nag succeed sa first step isipin mo na lang its only a minor setback to INFINITY, dahil yun ang totoo kong Boss.
Pero nang nabasa ko ang "ABNKKBSNPLAko" masydo akong nakarelate sa kwento niya nung college and vocational life, kasi halos ganon na ganon ang nangyari din sakin, same feelings, same experience. Para sa mga di pa nakakabasa ng libro niya let me share this part. After I graduated high school di ko talaga alam kung ano ang kukunin kong course, pero dahil I have military cousins medyo naengganyo akong mag army, pero sa nipis ng katawan ko at that time parang isang bira palang sakin sa training bibigay na katawan ko. Kaya wala akong choice but to follow where my elder sister enter college, at dahil pasok ang average ko nung high school for Engineering, I took BSECE. Like Bob I tried my best para makapasa sa lahat ng subject pero habang tumatagal nawawala ang interest ko sa pag-aaral, di ko talaga alam ang reason kung bakit. Basta ang alam ko I have problems, my family have problems, at very stressfull ang layo ng bahay sa eskwelahan. Pero ang pinakamabigat na pasanin ko eh yung alam mong pinaghihirapan ng mga magulang mo ang pagpapa-aral sayo ngunit di mo masuklian ng sapat na kabayaran. Kaya tuloy naghanap na lang ako ng ibang pagkakalibangan like being a vocalist & guitarist in a college rock band, gusto ko sana maging katulad ni Eddie Vedder kaso malabo pa sa tubig kanal kaya pati indoor games like dart & table tennis natutunan ko. Sabay na dito ang pagkahilig sa alak at sigarilyo buti na lang maaga rin akong nahintong mag yosi, ikaw ba naman ang di makahinga minsang natutulog. Pero dumating ang point sumuko na ko sa pag-aaral, nagtataka tuloy ang mga classmates ko dahil di nila expected na yung minsang may angas sa class eh biglang sumurender. I remember my last exam before I quit eh naka perfect pa ko sa isang subject, parang nag paparamdam na wag ako sumuko pero hindi, panalo pa din ang damdamin. Nagtawag na ng pardino ang parents ko to encourage me to continue my college pero bigo sila. Don ko napansin na di lang matigas ang ulo ko pati na rin paniniwala ko.
Pero ayoko ko namang biguin ng 100% ang magulang ko kaya after 1 semester na pahinga, I decided to take a vocational course, para kahit papano may totoong diploma naman akong maibigay sa kanila. Yun nga lang tulad ng sabi ni Bob Ong, pag vocational ka laging may kadugtong na LANG! "Vocational Lang!" Masakit mang tanggapin pero ito talaga ang tingin ng maraming nakatataas na tao o may pinag-aralan sa mga vocational grads. At kung sakaling makatsamba ka namang makapsok sa isang malaking company na pinapasukan mo, madalas mapapako ka na lang sa posisyon na meron ka ngayon. May mga incident pa nga na dahil di ka pwedeng maging supervisor o manager dahil di ka college graduate according to HR kailangan pa nilang mag import o ma mag pirate ng ibang employee to be your boss. At ang masaklap nito kailangan mo pang i-train ang boss mo sa galawan ng trabaho nyo, @$!%^&* yun ang boss!
But as life goes natutunan ko na pwede ka rin naman palang humigit sa inaakala ng iba na pwedeng marating ng mga vocational grad, hindi dahil naka tsamba ka sa abroad (tabi-tabi po) kundi dahil may mga nagtiwala sa kakayahan mo. Kaya malaking puhunan ang pagkatao, pagiging tunay na kaibigan at pagiging totoo sa sarili. Kaya isa sa mga natutunan ko sa higher education life ko is, "always have an interest in whatever you want to achieve". At kung dumating ang oras na di ka nag succeed sa first step isipin mo na lang its only a minor setback to INFINITY, dahil yun ang totoo kong Boss.
Monday, April 12, 2010
Kape Shop
Good day! lalo na kung nakapag kape ka kaninang umaga. Nakakainis mang isipin pero parte na ng umaga ko to, minsan pati tanghali,hapon at lalo na pag hating gabi habang nagtatarabaho. At alam kong napakaraming katulad kong Pinoy na kumapit na sa dugo ang pagkahilig sa kape. Papano ba naman, 200 years ago we are the 4th largest supplier ng kape sa buong mundo. Kung hindi lang umabot ang peste sa kapihan dito satin bago mag 1900 siguro hindi lang tayo pang apat, learn our history. May iba't-ibang uri nang nagkakape dito sa'tin, isa na dito yung lasa ng kape ang mahalaga, may trip ang black na halos papakin na lang ang kape ng puro, dito daw kasi malalasahan talaga ang sarap ng kape. Meron namang kailangang may asukal dahil di kaya ang pait ng kape, kaso ang iba sobra kung mag asukal at parang arnibal na ng taho ang iniinom. Pero ang karamihan 3 in 1, kape, asukal at creamer, kasi mas napapalabas daw lalo nito ang sarap ng kape, lalo na kung tama ang timpla. Ang pinoy pa naman kahit sabihin pang maraming side effects ang kape, tira pa din, antioxidants naman daw.
May mga nagkakape naman dahil part na ng social life nila, kaya nga nagkalat ang ibat-ibang international coffee shop dito sa atin lalo na sa mga business area at malls. Nandyan na ang Starbucks, Aoyama Café (Formerly known as UCC Café Plaza), Seattle's Best, Douwe Egberts, pero syempre papatalo ba ang sariling atin lalo na ang Figaro. Kahit gano kamahal ang mga kape dito sandamakmak pa rin ang pumapasok. Kape nga ba talaga ang habol nila o para may matambayan?, eh ano naman basta daw may pambayad ka sa pinakamurang order ayos na yon. Sulit na sulit ka nga naman, pagpalagay mo nang P100 ang pinakamura nilang item eh kung halos matapos mo na yung libro ng Harry Potter, o di kaya naman napag kwentuhan nyo na lahat ng bagay sa mundo, ok din namang waiting area habang nagkakape ka sa QC at ang inaantay mo galing pa sa Alabang. Kung naka wi-fi naman, pwede mo nang tapusin ang thesis mo o mag harvest ng Farmville mo at kung medyo lowbat na laptop mo dahil 2 hours lang ang kaya, pwesto ka na sa may AC outlet. Kung medyo disente ang attire mo try mo rin mag english pag order kahit maiintindihan ka naman ng crew kung tagalog, kung may credit card ka yun na rin ang ibayad mo para lalong burgis. Tapos tawagin mo na yung mga officemate mo at simulan na ang 4 hours meeting. Para di nakakahiya iorder mo rin yung mga kasama mo sa meeting lalo na kung more than 5 na kayo. Kung architectural meeting naman pili ka nang nadudugtong ang mesa kasi pag latag mo ng blue print pang walong katao ang sasakupin non. Minsan nga may love story pa dito, holding hands while drinking coffee pero minsan may away din. Lalong mas ok kung may smoking area, hot coffee at yosi, sarap naman, sabayan mo pa ng soundtrip, make sure lang pre na wag mausukan ang katabi baka mamura ka, buti sana kung english, eh kung tagalog mas masakit sa tenga. Sa dami-dami ng variation ng drinks nila makikita mo pa rin yung kape ang pinunta, pag order ng hot coffee, hahanap ng pwestong walang iistorbo, aamuyin muna ang aroma ng kape bago timplahan at dahan-dahang hinihigupin ang tasang walang takip, at kung maaari ayaw nila sa paper cup which is some coffee shop offers.
Lahat ng ito ay naobserbahan at na experience ko, dahil naging isa rin ako sa mga ito. Mula mapreskohan, hanggang lamigin, hanggang gisingin, minsan hanggang pagsarhan, hanggang nahigop na ng katawan mo ang lahat ng lamig ng aircon nila, hanggang lumubog na yung inupuan mong couch at masama na tingin sa'yo ng crew. Well, this is a free country as long na nagbayad ka ng tax may karapatan ka as consumer, ngayon nasa tao na lang yan kung anong trip nya o kung nakakahalata. Sorry kape shops, bawi na lang kayo sa take-out!
May mga nagkakape naman dahil part na ng social life nila, kaya nga nagkalat ang ibat-ibang international coffee shop dito sa atin lalo na sa mga business area at malls. Nandyan na ang Starbucks, Aoyama Café (Formerly known as UCC Café Plaza), Seattle's Best, Douwe Egberts, pero syempre papatalo ba ang sariling atin lalo na ang Figaro. Kahit gano kamahal ang mga kape dito sandamakmak pa rin ang pumapasok. Kape nga ba talaga ang habol nila o para may matambayan?, eh ano naman basta daw may pambayad ka sa pinakamurang order ayos na yon. Sulit na sulit ka nga naman, pagpalagay mo nang P100 ang pinakamura nilang item eh kung halos matapos mo na yung libro ng Harry Potter, o di kaya naman napag kwentuhan nyo na lahat ng bagay sa mundo, ok din namang waiting area habang nagkakape ka sa QC at ang inaantay mo galing pa sa Alabang. Kung naka wi-fi naman, pwede mo nang tapusin ang thesis mo o mag harvest ng Farmville mo at kung medyo lowbat na laptop mo dahil 2 hours lang ang kaya, pwesto ka na sa may AC outlet. Kung medyo disente ang attire mo try mo rin mag english pag order kahit maiintindihan ka naman ng crew kung tagalog, kung may credit card ka yun na rin ang ibayad mo para lalong burgis. Tapos tawagin mo na yung mga officemate mo at simulan na ang 4 hours meeting. Para di nakakahiya iorder mo rin yung mga kasama mo sa meeting lalo na kung more than 5 na kayo. Kung architectural meeting naman pili ka nang nadudugtong ang mesa kasi pag latag mo ng blue print pang walong katao ang sasakupin non. Minsan nga may love story pa dito, holding hands while drinking coffee pero minsan may away din. Lalong mas ok kung may smoking area, hot coffee at yosi, sarap naman, sabayan mo pa ng soundtrip, make sure lang pre na wag mausukan ang katabi baka mamura ka, buti sana kung english, eh kung tagalog mas masakit sa tenga. Sa dami-dami ng variation ng drinks nila makikita mo pa rin yung kape ang pinunta, pag order ng hot coffee, hahanap ng pwestong walang iistorbo, aamuyin muna ang aroma ng kape bago timplahan at dahan-dahang hinihigupin ang tasang walang takip, at kung maaari ayaw nila sa paper cup which is some coffee shop offers.
Lahat ng ito ay naobserbahan at na experience ko, dahil naging isa rin ako sa mga ito. Mula mapreskohan, hanggang lamigin, hanggang gisingin, minsan hanggang pagsarhan, hanggang nahigop na ng katawan mo ang lahat ng lamig ng aircon nila, hanggang lumubog na yung inupuan mong couch at masama na tingin sa'yo ng crew. Well, this is a free country as long na nagbayad ka ng tax may karapatan ka as consumer, ngayon nasa tao na lang yan kung anong trip nya o kung nakakahalata. Sorry kape shops, bawi na lang kayo sa take-out!
Thursday, April 1, 2010
Mahal na Mahal na Araw
Good Day! The title is not a typo error, this is really I want to title this article, why? Unang-una sinulat ko to ngayong Huwebes Santo at pangalawa may naalala na naman akong linya pagkatapos na naman naming panoorin ng family ko ang isa sa favorite movie naming "Evan Almighty". There's a line in the movie that I know everybody knows, it says, "I only do this because I love you". This is a very common line kung ang nagsabi sayo e kapwa mo tao rin, pero kung Diyos ang nagsabi sayo nito, hindi lang sa puso ito tatagos kundi hanggang kaluluwa. Ito ang dahilan kung bakit may Mahal na Araw, at wala nang iba, dahil sa labis na pagmamahal Nya sa tao sa simula pa lang nilikha Nya na tayo na kawangis Nya. Ngunit nang nagkasala ang unang tao, tuluyan nang nagsara ang langit para sa atin, at kahit ilang beses pa silang maghirap at mamatay di nila kayang bayaran ang kasalanan nila dahil sa bigat ng pinagkasalanan, remember kasama nila mismo ang DIyos kaya direkta silang sumuway sa harapan Niya.
Kaya sino ang pwedeng tumubos nito?, eh di ang Diyos din na lumikha sa kanila, pero bakit Nya gagawin yon, mababawasan ba ang pagka Diyos Nya kung di na muling makapasok ng langit ang tao. Maaring hindi, being Almighty, there's nothing in this world na makakabago non. Pero merong umaaapaw sa Diyos na naging dahilan kung bakit kailangan Nyang gawin na magkasatawang tao at mabayubay sa Krus, at ito ang labis na pagmamahal. Hindi mapagmahal ang Diyos, dahil sya mismo ang pagmamahal, maaring corny sa iba na nakikita nila kung saan saan ang katagang "God is Love", but it's true, He is the love, at dahil Sya ang pagmamahal sa kanya lang tayo pwedeng makakuha non para maging mapagmahal tayo sa kapwa natin.
Dahil tao ang nagkasala, sa natural na paraan ng tao Nya kailangan tubusin ang kasalanan, at ang pinaka mabigat na maaring mangyari sa tao ang niyakap Nya. Hindi lang basta mamatay kundi ang mamatay sa Krus, kung saan makasalanang tao lamang ang ginagawaran. At dahil sa pagpapakumbaba ng Diyos at pag-alay ng buhay muli na namang nabigyan ng pag-asa ang taong makapiling muli ang Diyos sa kalangitan. Ito ang pinakamahalagang dapat nating tatandaan kapag Mahal na Araw, ang pagkabuhay. Ginugunita natin ang panahong ito hindi lang para makiisa sa sakit na dinanas ng ating Panginoon, kundi ang masayang pagsalubong sa tagumpay ng kanyang ginawa. Ang mahal na araw ay di lamang para sa mga katoliko na mas nag gugunita nito kundi para sa lahat ng taong niligtas Nya. Maaring may iba't-ibang paraan ang tao pano ito gunitain ngunit ang pinakamahalaga ay ang taos pusong pag-aalay. Maraming sakripisyong ginagawa ang tao pag ganitong panahon, nandyan ang hindi pag kain ng karne, pagliban ng kain, pagdarasal, pagbisita sa iba't-ibang simbahan, pansamantalang pagiwas sa bisyo, pagsunod sa mga gawain ng simbahan at kung ano ano pa. Umiwas nga tayong kumain ng karne ang ipinalit mo naman eh sugpo o lobster, at nagkataong mas mahilig ka pala sa seafood, nasaan ang sakripisyo don. Para sakin ang sakripisyo eh pag iwas sa bagay na gusto gusto mong gawin lalo na't kung ito'y hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Lahat ng ito ay paraan ng pakikiisa, ngunit ang higit sa una na dapat nating iniiwasan ay ang nagpapabigat o nagpapasakit sa ating Panginoon, at ito ang kasalanan.
Marami sa atin na kinalakihan na tuwing Biyernes Santo ay patay ang Diyos, kaya sandamakmak ang ipinagbabawal ng tao, at ang masaklap pa nito binibigyan pang daan ng tao ang mga masasamang espiritu na makapag hari sa mundo. Ang pagkaka-alam ko di namamatay ang Diyos, ang namatay sa Krus eh ang katawang tao Nya, ngunit hindi ang pagka Diyos. Maaring mula sa langit eh tinitingnan Nya muli ang mga taong niligtas Nya tuwing Mahal na Araw at isa isang hinahanap ang may malinis na pusong nag gugunita ng kanyang paghihirap. Hindi lang tuwing Mahal na Araw naghihirap ang Diyos kundi sa tuwing nagkakasala tayo, mas maraming kasalanan mas malalim na hagupit sa katawan, mas maraming pag aalitan mas malalim na pagkabaon ng koronang tinik, mas maraming pag talikod sa kanya at pag alipusta sa kanyang Ina mas malakas na sigaw habang nalalagutan Sya ng hininga, ngunit mas maraming pagsisising tulad ni Dimas, mas maraming pangangakuaan ng kalangitan.
Kaya sino ang pwedeng tumubos nito?, eh di ang Diyos din na lumikha sa kanila, pero bakit Nya gagawin yon, mababawasan ba ang pagka Diyos Nya kung di na muling makapasok ng langit ang tao. Maaring hindi, being Almighty, there's nothing in this world na makakabago non. Pero merong umaaapaw sa Diyos na naging dahilan kung bakit kailangan Nyang gawin na magkasatawang tao at mabayubay sa Krus, at ito ang labis na pagmamahal. Hindi mapagmahal ang Diyos, dahil sya mismo ang pagmamahal, maaring corny sa iba na nakikita nila kung saan saan ang katagang "God is Love", but it's true, He is the love, at dahil Sya ang pagmamahal sa kanya lang tayo pwedeng makakuha non para maging mapagmahal tayo sa kapwa natin.
Dahil tao ang nagkasala, sa natural na paraan ng tao Nya kailangan tubusin ang kasalanan, at ang pinaka mabigat na maaring mangyari sa tao ang niyakap Nya. Hindi lang basta mamatay kundi ang mamatay sa Krus, kung saan makasalanang tao lamang ang ginagawaran. At dahil sa pagpapakumbaba ng Diyos at pag-alay ng buhay muli na namang nabigyan ng pag-asa ang taong makapiling muli ang Diyos sa kalangitan. Ito ang pinakamahalagang dapat nating tatandaan kapag Mahal na Araw, ang pagkabuhay. Ginugunita natin ang panahong ito hindi lang para makiisa sa sakit na dinanas ng ating Panginoon, kundi ang masayang pagsalubong sa tagumpay ng kanyang ginawa. Ang mahal na araw ay di lamang para sa mga katoliko na mas nag gugunita nito kundi para sa lahat ng taong niligtas Nya. Maaring may iba't-ibang paraan ang tao pano ito gunitain ngunit ang pinakamahalaga ay ang taos pusong pag-aalay. Maraming sakripisyong ginagawa ang tao pag ganitong panahon, nandyan ang hindi pag kain ng karne, pagliban ng kain, pagdarasal, pagbisita sa iba't-ibang simbahan, pansamantalang pagiwas sa bisyo, pagsunod sa mga gawain ng simbahan at kung ano ano pa. Umiwas nga tayong kumain ng karne ang ipinalit mo naman eh sugpo o lobster, at nagkataong mas mahilig ka pala sa seafood, nasaan ang sakripisyo don. Para sakin ang sakripisyo eh pag iwas sa bagay na gusto gusto mong gawin lalo na't kung ito'y hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Lahat ng ito ay paraan ng pakikiisa, ngunit ang higit sa una na dapat nating iniiwasan ay ang nagpapabigat o nagpapasakit sa ating Panginoon, at ito ang kasalanan.
Marami sa atin na kinalakihan na tuwing Biyernes Santo ay patay ang Diyos, kaya sandamakmak ang ipinagbabawal ng tao, at ang masaklap pa nito binibigyan pang daan ng tao ang mga masasamang espiritu na makapag hari sa mundo. Ang pagkaka-alam ko di namamatay ang Diyos, ang namatay sa Krus eh ang katawang tao Nya, ngunit hindi ang pagka Diyos. Maaring mula sa langit eh tinitingnan Nya muli ang mga taong niligtas Nya tuwing Mahal na Araw at isa isang hinahanap ang may malinis na pusong nag gugunita ng kanyang paghihirap. Hindi lang tuwing Mahal na Araw naghihirap ang Diyos kundi sa tuwing nagkakasala tayo, mas maraming kasalanan mas malalim na hagupit sa katawan, mas maraming pag aalitan mas malalim na pagkabaon ng koronang tinik, mas maraming pag talikod sa kanya at pag alipusta sa kanyang Ina mas malakas na sigaw habang nalalagutan Sya ng hininga, ngunit mas maraming pagsisising tulad ni Dimas, mas maraming pangangakuaan ng kalangitan.
Subscribe to:
Posts (Atom)
